Ukrayna’daki Harp Gerçek Kültür Savaşıdır

Hava saldırısı sirenleri içinde, önden gelen güncellemeler içinde, tutum eden büyür. Kiev’den birkaç gün sonrasında Kırım Tatar yemeği için bir araya geldiğimizde meşhur romancı ve tarihçi Olena Stiazhkina, “İlk günlerde ve şimdi bile ağzımda kelimeler yerine kum olduğu hissine kapıldım” dedi. son olarak bombardıman Kadın Stiazhkina, Donbas’ın en büyük şehri olan Donetsk’te hayata merhaba dedi ve 2014’te Rus destekli ayrılıkçılar kontrolü ele geçirmek için savaştığında firar etti. Romanları, Şubat’tan önceki pek oldukca söyleşi benzer biçimde, Ukraynaca ve Rusça içinde gidip geliyor – ya da eskiden; Şimdilik Rusça ile işi bitti.

Kiev’den kaçan arkadaşları var fakat ikinci kez evden ayrılmaya cesaret edemedi. Tanıştığımızda kendini kuvvetli ve kendinden güvenilir hissetti fakat on yıl sonrasında başına neler geleceğini merak etti. Holokost’tan kurtulan ve seneler sonrasında kendilerini öldüren yazarlardan Primo Levi, Paul Celan, Jean Améry’den bahsetti ve gözleri doldu.

Onu iten şey, Ukraynalı arşiv dürtüsü. “Şahit olarak yazabilirim. Bir yazar olarak yapamam” dedi. “Şahit olmam icap ettiğini anladım ve bu yüzden her gün bir günlük yazıyorum. Ve bu sefer, zafer gününde bitirmek için kuvvetli bir niyetim var.”

2014 senesinde, eski Devlet Başkanı Viktor Yanukoviç’i deviren Maidan devriminden sonrasında Ukrayna, en azından kısmen ulusal bir tekrardan doğuş yaşadı. Siyasal devrim sarsıldı, sadece kültürel patlama devam etti ve yeni nesil genç film yapımcıları, fotoğrafçılar, tasarımcılar ve bilhassa DJ’ler ve elektronik müzisyenler üretti.